استحصال آب و آبیاری سنتی در ایران خصوصا در مناطق کم آب ایران دارای ویژگی ها خلاقانه ای است که شاید در نوع خود منحصر به فرد باشد.

ایرانیان سخت کوش آب را در مناطق کم آب از زیرزمین جستجو می کردند و با تکنیکی بسیار هوشمندانه به نام قنات به سطح زمین می آوردند و سکونتگاه های خود را آبادانی و عمران می بخشیدند.

حفر و احداث قنات ها به عهده افرادی بود که مقنی نامیده می شدند. گاهی حفر یک قنات به بیش از ده سال به طول می انجامید.

نحوه آبرسانی و توزیع آب در سکونتگاه ها و مزارع نیز دارای روش و شیوه خاصی داشت که بیشتر گروهی به نام میراب ها این کار را انجام می دادند.

این پروژه مصاحبه و ضبط اطلاعاتی از زبان میراب های شهر قزوین و بعضا شهروندان قدیمی این شهر است که مواردی درباره نحوه توزیع آب در شهر قزوین را توضیح می دهند.

در بخش اول اطلاعاتی در خصوص توزیع آب در شهر قزوین حدود 45 سال پیش از زبان میراب ها و اهالی قزوین ارائه شده است ولی از آنجایی که آب توسط میراب ها به سازه های آبی از قبیل آب انبار و حمام و رختشویخانه و یخچال و غیره هدایت می شده است ، تلاش بر این است که بخش دومی جهت تبیین مشخصات این سازه های آبی تهیه و ارائه گردد.

رده بندی مقاله: